Eksperyment pierwszy zaczyna się od wątpliwości sceptyka: czy to, co wiemy, nie może być wielką iluzją? Czy - ciągnie Putnam - możemy być mózgami w naczyniu, oderwanymi zupełnie od rzeczywistości? W popkulturze podobny motyw pojawił się potem w filmie "Matrix": cała wiedza oparta na wrażeniach zmysłowych jest w istocie sfabrykowana. Putnam idzie jednak o krok dalej: czy mózg w naczyniu może w ogóle myśleć o świecie zewnętrznym? Jego zdaniem - nie. "Przekonania" takiego mózgu nie mogą się odnosić do świata, bo język naturalny zyskuje odniesienie wskutek rzeczywistego kontaktu użytkowników języka z odpowiednimi przedmiotami. Tymczasem pojęcia, którymi posługuje się mózg w naczyniu, są od takich przedmiotów oderwane. Dlatego, będąc mózgami w naczyniu, przez "naczynie" rozumielibyśmy nie rzeczywiste, lecz wirtualne naczynia. Według Putnama wynika stąd, że hipoteza sceptyka sama się obala. Załóżmy najpierw, że jesteśmy mózgami w naczyniu. Wówczas hipoteza sceptyka mówi, że jesteśmy mózgami w wirtualnym naczyniu - czyli jest fałszywa, bo zgodnie z założeniem jesteśmy mózgami w realnym naczyniu. Następnie załóżmy, że nie jesteśmy mózgami w naczyniu. Wprawdzie hipoteza sceptyka mówi teraz o realnym naczyniu, ale zgodnie z założeniem jest przecież fałszywa. Zatem hipoteza sceptyka jest fałszywa bez względu na nasze położenie.
Argument teoriomodelowy