Badał twórczość Aleksandra Fredry, opracował spis utworów i przekładów Józefa Ignacego Kraszewskiego. Opracował wiele biografii polskich poetów, bibliografów i księgarzy (m.in. Adama Mickiewicza, Tomasza Kajetana Węgierskiego, swojego teścia księgarza Ambrożego Grabowskiego). Zajmował się historią teatru polskiego, od 1878 wchodził w skład sądów konkursów teatralnych. Współpracował z czasopismami „Czas” (od 1847) i „Dziennik Literacki” (Lwów, od 1853). Georg Schneider nazwał go „najwybitniejszym bibliografem na świecie”.
Utrzymywał kontakty naukowe i towarzyskie z przedstawicielami środowiska naukowego krakowskiego (m.in. Józefem Kremerem), a także uczonymi czeskimi i niemieckimi. Jego zainteresowania bibliograficzne kształtowały się pod wpływem Augusta Bielowskiego i Karola Szajnochy, a początkiem Bibliografii Polskiej były prace nad uzupełnieniem bibliografii opracowywanych przez Adama Benedykta Jochera, Feliksa Bentkowskiego i Michała Wiszniewskiego.