W tej sytuacji w maju 1877 roku prezydent Mac-Mahon usunął z urzędu premiera Jules’a Simon, w jego miejsce wstawiając księcia Alberta de Broglie, protegowanego orleanistów. Posunięcie to, jawnie lekceważące wolę wyborców, wzbudziło oburzenie republikanów, którzy 16 maja odmówili poparcia budowy nowego rządu. Tym samym Mac-Mahon zmuszony został rozwiązać parlament i rozpisać nowe wybory. Te przyniosły orleanistom kolejną, jeszcze bardziej dotkliwą klęskę: przypadło im tylko 11 miejsc, najmniej spośród wszystkich ugrupowań, które dostały się do Zgromadzenia. Jedyną liczącą się rojalistyczną siłą stawali się teraz bonapartyści. Ostatecznie Mac-Mahon, pod presją Léona Gambetty, zaakceptował Jules’a Dufaure na stanowisku szefa rządu, zobowiązał się również szanować prawa konstytucyjne III Republiki i nie rozwiązywać parlamentu w razie nienadzwyczajnych okoliczności. Ostatecznie ustąpił ze stanowiska w 1879, trzy lata przed przepisowym końcem swojej kadencji.
Efekty Kryzys 1877 stanowił pierwszą próbę trwałości demokracji młodej republiki, z której ta wyszła zwycięsko.