Prawo noszenia znaku przysługiwało: absolwentom Kursu Intendentów Wyższej Szkoły Wojennej, absolwentom Wyższej Szkoły Intendentury, absolwentom Wydziału Intendentury Wyższej Szkoły Wojennej, absolwentom École Supérieure de Ľintendance w Paryżu w okresie po 1 listopada 1919 roku, absolwentom jednorocznych kursów doszkolenia Wydziału Intendentury Wyższej Szkoły Wojennej i Wyższej Szkoły Intendentury, oficerom intendentom dyplomowanym, którzy ukończyli kursy informacyjne Wydziału Intendentury Wyższej Szkoły Wojennej i Wyższej Szkoły Intendentury, absolwentom I Kursu Intendenckiego w roku 1919/1920, absolwentom École du Commissariat w Breście, oficerom intendentom dyplomowanym, którzy nie byli absolwentami żadnego z wymienionych wyżej kursów, lecz byli ich wykładowcami, dyrektorami nauk albo komendantami. Począwszy od IX promocji, po ukończeniu kursu, znak naukowy nadawał komendant Wyższej Szkoły Wojennej na wniosek dyrektora nauk Kursu Intendentów Wyższej Szkoły Wojennej. Absolwentom poprzednich promocji i kursów znak nadawał szef Departamentu Intendentury MSWojsk.