Adam Tarnowski (ur. 1816, choć podawany jest też r. 1817 w Lublinie, zm. 1 maja 1890 r. w Warszawie) – kompozytor.
Uczeń Józefa Elsnera w Szkole Głównej Muzyki w Warszawie, a później przedstawiciel tzw. szkoły Elsnera (do której należeli też Ignacy Dobrzyński, Oskar Kolberg, Edward Łodwigowski, Tomasz Nidecki, Józef Nowakowski, Józef Stefani oraz August Freyer, który stworzył później własną szkołę)Andrzej Chodkowski, Tradycja i postęp w twórczości warszawskiego środowiska kompozytorskiego [w:] Andrzej Spóz, Kultura muzyczna Warszawy, drugiej połowy XIX w., Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, str. 187-189. w znacznym stopniu zapomnianej, przez jakiś czas razem z jej twórcą. Dalsza edukacje odebrał w seminarium w Chełmie, skąd w roku 1832 T.A. Chełchowski zaangażował go do swojego zespołu, w którym Adam Tarnowski był dyrygentem w latach 1832-1835. w tym czasie był też korepetytorem m.in. w Krasnymstawie, Siedlcach, Płocku, Włocławku, Kutnie, Kaliszu i Łowiczu. Potem był dyrygentem w teatrze krakowskim, a w roku 1843 w Teatrze Rozmaitości (Th. Variétés) w Warszawie, aż do emerytury w roku 1878. Dyrygował w głównie w czasie przedstawień wodewilów i melodramatów. Tworzył muzykę instrumentalną, do operAgnieszka Lisowska, Alina Żurawska-Witkowska, Twórczość operowa kompozytorów środowiska warszawskiego w drugiej połowie XIX w.