thumb|250px|Trzech śpiewaków na karcie psałterza księcia Jana de Berry Pierwsze formy wielogłosowe w muzyce – pierwsze formy oparte na współbrzmieniu 2 lub więcej głosów powstały w średniowieczu. Ośrodkami kultury muzycznej były wówczas kościoły i klasztory.
Epokę średniowieczną w historii muzyki można podzielić na fazę monodyczną (chorał) i, od schyłku IX wieku, na okres muzyki wielogłosowej (organum, motet).
Chorał Reprezentacyjną formą muzyki kościelnej był chorał. Jego cechą charakterystyczną była jednogłosowośćChorał gregoriański. Msza.net [dostęp 2017-01-20]. Stał on się punktem wyjścia dla utworów wielogłosowych. Zakaz używania instrumentów w świątyniach uczynił muzykę chorałową wyłącznie wokalną. Śpiewy były wykonywane w różnych krajach:
chorał rzymski; chorał ambrozjański (mediolański); chorał gallikański (Francja, Niemcy); chorał mozarabski (Hiszpania, Portugalia); chorał pod przewodnictwem św. Marianki.
Za pontyfikatu papieża Grzegorza I Wielkiego rozpoczęto pracę kodyfikacji muzyki kościelnej opartej na bazie chorału rzymskiego. Powstała wówczas księga Antyfonarz, zawierająca antyfony (gr. przeciwgłos, czyli inaczej pieśń przed i po psalmie).