Jerzy Bardziński (ur. 23 listopada 1893 w Sokołowie, zm. 26 października 1933 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ziemianin, olimpijczyk, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 23 listopada 1893 w majątku Sokołów, w rodzinie Jana i Izabelli z Ciechanowieckich. Jego pradziadem był Jan Nepomucen Bardziński.
1 lutego 1915 ukończył Twerską Szkołę Kawalerii i został w stopniu chorążego skierowany na służbę do 13 narewskiego pułku huzarów. 15 lutego 1916 mianowany kornetem, 20 lipca 1916 porucznikiem. Z powodu choroby 9 września 1917 został przyjęty do lazaretu wojskowego, gdzie zakończył służbę.
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził między innymi 14 pułkiem ułanów. W 1922 roku odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych jako rotmistrz byłego 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w RosjiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922, R.3 Nr 21, s. 521..