Następny okres jego życia związany był z Krakowem – był drużynowym 4 Krakowskiej Drużyny Harcerzy. W czerwcu 1917 został „komendantem miejscowym skautów” (co było odpowiednikiem dzisiejszego hufcowego). 17 lutego 1918 przemianował pluton Czarnych Wilków na 13 Krakowską Drużynę Harcerzy (z drużynowym Józefem Grzesiakiem). Przystąpił też do tworzenia organizacji o nazwie Milicja Obywatelska (potem Małopolska Straż Obywatelska) pierwowzór późniejszej Policji Państwowej.
W lutym 1918 opuścił Kraków powołany do wojska austriackiego, gdzie pełnił funkcję lekarza. Był porucznikiem. W listopadzie 1918 skauci Czarnej Trzynastki Krakowskiej wzięli udział w rozbrajaniu Austriaków, którzy we Lwowie prowokowali walki bratobójcze między Polakami i Ukraińcami o miasto. Podczas obrony Lwowa w trakcie trwającej wojny polsko-ukraińskiej w listopadzie 1918 był organizatorem „Sokoła” i skautingu. Został wówczas szefem Intendentury Naczelnej Komendy Wojska Polskiego. W grudniu 1918 został mianowany dowódcą kompanii. Poległ 28 grudnia 1918 w Persenkówce, jako kapitan 1 Pułk Strzelców Lwowskich. Kierownik mobilizacyjny Polskich Kadr Wojskowych we Lwowie w 1918Czesław Mączyński, Boje lwowskie, część 1, Warszawa 1921, s. 67., członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s.