Uczeni, wychowani w tradycji filozoficznej szkoły, zdołali przekazać właściwy jej styl uprawiania filozofii również pokoleniom wyrosłym już po upadku szkoły, dzięki czemu nawet w okresie „marksistowskiej zimy” jej poziom, przynajmniej jeśli chodzi o metodologię, nie odbiegał od standardów światowych.
Dokonania szkoły wywarły wpływ również na filozofię międzynarodową, przede wszystkim w dziedzinie logiki.
Idee Tarskiego dotyczące problematyki prawdy są analizowane do dziś. Podobnego uznania nie zyskały sobie reizm Kotarbińskiego, radykalny konwencjonalizm Ajdukiewicza czy semantyczna teoria poznania.
We współczesnej nauce polskiej Jan Woleński nawiązuje do spuścizny szkoły lwowsko-warszawskiej. W 2013 r. został nagrodzony przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej za wszechstronną analizę prac szkoły lwowsko-warszawskiej i wprowadzenie jej dokonań do międzynarodowego dyskursu współczesnej filozofii.
W siedzibie Wydziału Filozofii UW (Krakowskie Przedmieście 3) sześć sal nosi imiona przedstawicieli Szkoły Lwowsko-Warszawskiej: Kazimierza Ajdukiewicza, Tadeusza Kotarbińskiego, Jana Łukasiewicza, Marii Ossowskiej, Alfreda Tarskiego i Władysława Tatarkiewicza;