Księga Henocha albo 1 Księga Henocha (etiopska) – pseudoepigraficzna księga apokryficzna Biblii hebrajskiej i Starego Testamentu. Jest kompilacją różnych, wcześniej niezależnych tekstów, powstałych między 300 r. p.n.e i końcem I w. n.e. Rękopisy nie podają żadnego tytułu księgi, jej nazwa pochodzi od imienia głównego bohatera. Istnieją jeszcze dwie księgi apokryficzne przypisywane patriarsze Henochowi – synowi Jereda: 2 Księga Henocha z I w. n.e. zachowana jedynie w starosłowiańskimF.I. Andersen 2 (Slavonic Apocalypse of) Enoch, a new Translation and Introduction w: The Old Testament Pseudepigrapha, Vol 1 (1983), ed. James Charlesworth (red.) , s. 94; 3 Księga Henocha z V w. n.e. zachowana w języku hebrajskim.
1 Księga Henocha jest najczęściej cytowana. Kopie części księgi zostały znalezione wśród rękopisów z Qumran, jednakże księga w całości przetrwała jedynie w języku gyyz. Zawarte w niej teksty reprezentują różne, czasem zupełnie przeciwstawne, tendencje teologiczne. Krótki urywek z 1 Księgi Henocha (1 Hen 1,9) jest zgodny z zawartym w Nowym Testamencie Listem Judy (Jud 1,14-15). Autorstwo cytowanych słów jest tam w sposób jednoznaczny przypisywane „Henochowi, siódmemu po Adamie” (1 Hen 60,8) – ojcu Matuzalema, pradziadkowi Noego. Księga Henocha jest tekstem apokaliptycznym, zawierającym w swojej treści m.in.