Zazwyczaj, zamiast antepedium ołtarzowego, na frontowej ścianie stołu widnieje wyryty w drewnie wyjątek ze słów ustanowienia Wieczerzy Pańskiej: „To czyńcie na pamiątkę moją” (1 Kor 11,25), co podkreśla podstawowy cel tego sakramentu – „opowiadanie o śmierci Pańskiej” (w. 26) – czyli pamiątkę, anamnezę.
Najsurowsze tradycje purytańskie zakazywały nakrywania stołu jakąkolwiek tkaniną, gdyż to nasuwało skojarzenia z rzymskokatolickimi przepisami dotyczącymi liczby obrusów mających okryć ołtarz i ich kolejnego ułożenia. Nienakryte stoły komunijne do dziś przeważają w wystroju kościołów w post-purytańskich Stanach Zjednoczonych. W bardziej umiarkowanych prądach reformowanych i baptystycznych, w tym także w Polsce, zachowano jednak tradycję nakrywania stołu komunijnego prostym, białym obrusem, a nawet przykrywania elementów Wieczerzy Pańskiej serwetami. Podobnym tropem podążyły także kościoły spoza kalwińsko-baptystycznej proweniencji, w tym Kościół metodystyczny, adwentystyczny oraz większość polskich kościołów ewangelikalnych.