Dopiero przystępując do właściwej liturgii Słowa kaznodzieja miał wchodzić na ambonę. Później Kalwin polecił kaznodziejom odprawiać całość nabożeństwa z ambony, wchodząc na nią już na początku nabożeństwa, zaś schodzić z niej wyłącznie na czas liturgii sakramentu Wieczerzy Pańskiej.
Z myśli i tradycji reformatora Huldrycha Zwinglego, który przywrócił chrześcijaństwu wspólnotowe rozumienie sakramentu Wieczerzy Pańskiej jako duchowego posiłku, jednoczącego przystępujących do niego w społeczność świętych, czyli komunię, wywodzi się zwyczaj ustawiania krzeseł za stołem komunijnym. Został on szeroko rozpowszechniony w ruchu purytańskim, skąd zadomowił się w kościołach prezbiteriańskich, kongregacjonalnych i baptystycznych. Do dziś przetrwał on w wielu kościołach Stanów Zjednoczonych. Podczas nabożeństwa komunijnego, pastor schodzi z ambony i wchodzi za komunijny stół, zza którego odprawiana jest liturgia Wieczerzy Pańskiej. Po odmówieniu przez zbór Modlitwy Pańskiej, wysłuchaniu słów przestrogi o niegodnym spożywaniu sakramentu, a następnie słów ustanowienia Wieczerzy Pańskiej, pastor i starsi odmawiają modlitwy, najpierw o poświęcenie i pobłogosławienie dla chleba, następnie dla wina, po czym następuje połamanie chleba i prezentacja wina oraz zaproszenie zboru do uczestnictwa w Wieczerzy.