Założyciele podczas nauki w LXIII LO im. Lajosa Kossutha na warszawskim Ursynowie poznali Krzysztofa Radzimskiego oraz Grzegorza Paraskę, którzy – obok braci Walaszków oraz Marcina Rudowskiego – uformowali wówczas personalny trzon ekipy. W produkcjach z tamtego okresu regularnie pojawiali się także Michał Głuchowski oraz Paweł Hocha, adept wschodnich sztuk walki. Wtedy wykształcił się specyficzny styl produkcji, nawiązujący do filmów klasy B, kina akcji lat 80. oraz wschodnich sztuk walki, oraz z ironicznym i często absurdalnym poczuciem humoru twórców. Również sposób realizacji filmów był specyficzny, bo w procesie twórczym brała udział cała ekipa, wymyślając fabułę (do pierwszego filmu pełnometrażowego – Bułgarskiego Pościkku – wszystkie produkcje nie miały scenariusza, a sceny i dialogi były improwizowane). Od filmu Tęcza zespół zaczął stosować komputerową obróbkę dźwięku (dodając efekty dźwiękowe i muzykę), a od Kobylego caca również nieliniowy montaż wideo. Wtedy też do grupy dołączył Piotr Paraska.