Jako źródło antagonizmów polsko-niemieckich określił walkę o dostęp do Bałtyku.
Badał twórczość naukową Michała Bobrzyńskiego, Szymona Askenazego i Wacława Tokarza; był redaktorem Cambridge History of Poland (1941), przygotował wydanie pracy ojca Wilhelma Feldmana Dzieje polskiej myśli politycznej 1864–1914 (1933). Przyjaźnił się z Władysławem Konopczyńskim, Stanisławem Kotem, Marianem Kukielem (który był jednym z jego kontrkandydatów do objęcia Katedry Historii Nowożytnej UJ), Stanisławem Kutrzebą oraz uczonymi zagranicznymi.
Cenił realizm w prowadzeniu polityki zagranicznej, opisywał zarówno zbytnie w jego mniemaniu zaufanie pokładane w mocarstwach zachodnich (Francji, Wielkiej Brytanii, Austrii i Austro-Węgrzech), jak i potem zbytnie wyolbrzymianie rzekomo zawiedzionych nadziei.