Ślub odbył się 26 stycznia 1936 r. w kościele garnizonowym Św. Wojciecha w Poznaniu. W 1938 r. wrócił wraz z żoną i dwójką dzieci, Katarzyną i Andrzejem, do Sierakowa. Tam też zastała ich II wojna światowa. W październiku 1940r., po kilkakrotnej odmowie przyjęcia obywatelstwa niemieckiego, rodzina Wyrwów została wysiedlona. Walenty, urodzony w Niemczech, mając matkę Niemkę naraził siebie i swoją rodzinę na tułaczkę i poniewierkę oraz utratę całego majątku. Twierdził bowiem, iż „człowiek określa się tylko raz w życiu, kim jest”. W 1942 r. na skutek niedożywienia i chłodu zmarła 6-letnia córka, Katarzyna. Żona, Aniela była wówczas w ciąży i z ciężkim sercem oczekiwała następnego dziecka, Józefa.
Wiosną 1947 r. rodzina osiedliła się w Strzegomiu. Mimo katastrofalnego stanu miasta, Walenty zdecydował się, by rodzina tu została. Po wojnie uzupełnił średnie wykształcenie. Poza pracą zawodową, rozpoczął swoją aktywność w życiu kulturalnym miasta. Przy pomocy kilku młodych zapaleńców zorganizował działalność estradową, rozpoczynając od małych form scenicznych. Wystawiano m.in. składanki z utworów K.I.Gałczyńskiego: „Zegarek”, „Matka”, „Dorożka”. Następnie otworzył Dziecięcy Teatrzyk Baśni. Spełniał rolę reżysera, scenografa, dekoratora. Tworzył również teksty i muzykę do przedstawień.