Pierwotnie miały być ścigaczami torpedowymi, lecz Brytyjczycy zdecydowali wykorzystać je do celów przeciwpodwodnych i pozostawić na nich tylko lekkie uzbrojenie artyleryjskie oraz bomby głębinowe. Nie otrzymały jednak przewidzianych hydrolokatorów i ostatecznie przeklasyfikowano je na kutry artyleryjskie.
S-2 przekazano polskiej Marynarce Wojennej 28 czerwca 1940 roku, a przeszedł na jej własność na podstawie porozumienia z 10 lipca 1941 roku. Wcielono go do służby 19 lipca 1940 roku. Jego pierwszym dowódcą został mianowany 11 lipca podporucznik marynarki Eugeniusz Wciślicki. Od stycznia 1941 roku, po zmianie oznaczeń brytyjskich, nosił równoległe oznaczenie MGB 44 (od Motor Gun Boat). Według części literatury, ścigacz nosił także polską nazwę „Wilczur”. Nie była ona jednak oficjalna i nie wiadomo, czy w ogóle była szerzej używanaWedług załoga „niezbyt często” używała nieoficjalnego imienia ORP „Wilczur”. Według Borowiaka (s. 128), por. mar. Tadeusz Dąbrowski (dowódca grupy ścigaczy) wnioskował o przemianowanie S-1, S-2 i S-3 na „Ogar”, „Wilczur” i „Wyżeł”, lecz w styczniu 1941 nie wyraziło na to zgody Kierownictwo Marynarki Wojennej. Według natomiast wspomnień dowódcy S-1 i S-3 kpt. Jaraczewskiego, załogi na pewno nie używały i prawdopodobnie nawet nie znały takich nazw ścigaczy ().