16 grudnia został zastępcą dowódcy batalionu szkoleniowego szkoły. 20 lutego 1940 r. awansował na majora. 7 stycznia 1941 r. objął funkcję wykładowcy taktyki w wojsko-politycznej szkole Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. Od 18 lutego tego roku był zastępcą dowódcy 241 Pułku Strzeleckiego. Awansował wkrótce na podpułkownika. 30 października został szefem oddziału przygotowania wojskowego sztabu 47 Armii. W sierpniu 1942 r. dostał się do niewoli niemieckiej. W październiku 1944 r. wstąpił do Sił Zbrojnych KONR. W grudniu tego roku ukończył szkołę propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem, po czym w stopniu podpułkownika został skierowany do rezerwy oficerskiej. Na pocz. 1945 r. odkomenderowano go do sztabu dowódcy Wojskami Wschodnimi gen. Ernsta Köstringa. Od marca tego roku służył w sztabie wojsk lotniczych Sił Zbrojnych KONR. 30 kwietnia wraz z oficerami sztabu poddał się Amerykanom. Latem 1945 r. został deportowany do ZSRR. Po procesie skazano go na karę śmierci wykonaną 11 grudnia przez rozstrzelanie.
Bibliografia Kirył M. Aleksandrow, Офицерский корпус армии генерала – лейтенанта А. А. Власова, 1944 – 1945, 2001
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1945