Przesiedlenia w ramach akcji „Heim ins Reich” thumb|Przesiedlenia Niemców bałtyckich na tereny III Rzeszy i okupowanej Polski thumb|Tereny na Lubelszczyźnie, z których w ramach tzw. Cholmeraktion przesiedlano volksdeutchów do Kraju Warty w miejsca po wysiedlonych Polakach Pierwsze przesiedlenia Niemców miały miejsce jeszcze na krótko przed wybuchem II wojny światowej. Na podstawie umowy podpisanej między Berlinem a Rzymem w czerwcu 1939 roku przesiedlono około 56 tys. osób pochodzenia niemieckiego z południowego Tyrolu i osiedlono je na terenie Austrii. Kolejne przesiedlenia volksdeutschów nastąpiły po rozbiorze terenów Polski między Rzeszą niemiecką i ZSRR, kiedy to z jednej strony Niemcy włączyli w granice Niemiec Wielkopolskę, Pomorze Gdańskie, polską część Górnego Śląska oraz rejencję łódzką, a z drugiej wschodnia Polska, Łotwa, Estonia i część Rumunii zostały wchłonięte przez ZSRR. Na przełomie października i listopada 1939 roku Niemcy podpisali z ZSRR umowy o przesiedleniach Niemców z terenów Łotwy i Estonii oraz okupowanych przez ZSRR Wołynia i Galicji Wschodniej. W 1940 Niemcy podpisali kolejną niemiecko-radziecką umowę o przesiedleniach z Bukowiny i Besarabii, oraz umowę z Rumunią o przesiedleniach Niemców z południowej Bukowiny i Dobrudży. Przesiedlenia w ramach akcji „Heim ins Reich” były dobrowolne.