Kuźma Siergiejewicz Własow, ros. Кузьма Сергеевич Власов (ur. 30 października 1896 r. we wsi Aleksiejewka w guberni saratowskiej, zm. po 1945 r. w ZSRR) – radziecki wojskowy (pułkownik), dowódca oddziału gospodarczego szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie podczas II wojny światowej.
Ukończył szkołę miejską. Następnie zmobilizowano go do armii rosyjskiej. Służył w 6 Brygadzie Artylerii. Uczestniczył w I wojnie światowej, a następnie wojnie domowej z Białymi. W latach 1918–1919 walczył na froncie uralskim, a potem na froncie południowym przeciwko wojskom gen. Antona I. Denikina. Od 3 grudnia 1920 r. dowodził baterią artylerii przeciwlotniczej. 1 października 1924 r. został dowódcą zwiadu baterii. Od 15 listopada tego roku ponownie był dowódcą baterii. 5 sierpnia 1927 r. objął dowództwo dywizjonu 9 Korpuśnego Pułku Artylerii. 1 grudnia 1930 r. został dowódcą szkoleniowego dywizjonu artylerii. Od 4 kwietnia 1931 r. był zastępcą dowódcy 9 Korpuśnego Pułku Artylerii. W marcu 1934 r. otrzymał karę wojskową za doprowadzenie do nieprawidłowości w magazynach amunicyjnych pułku. 24 stycznia 1936 r. awansował do stopnia majora. 31 stycznia 1938 r. objął dowodzenie 9 Korpuśnego Pułku Artylerii. 17 lutego tego roku awansował na pułkownika. 11 lipca 1939 r.