Jest dobrze opisany i łatwy w konfiguracji i obsłudze. Wadami protokołu RIP są wolny czas konwergencji (inaczej długi czas osiągania zbieżności), niemożliwość skalowania powyżej 15 skoków, a także potencjalny wybór nieoptymalnych ścieżek. Uaktualnienia protokołu RIP przenoszone są przez UDP na porcie 520 (w wersji drugiej wykorzystywana jest technologia multicast na adres 224.0.0.9). RIP w wersji pierwszej jest protokołem trasowania klasowego (), w wersji drugiej – bezklasowego (ang. ). Standardowy dystans administracyjny dla protokołu RIP wynosi 120.
Wersje Istnieją trzy wersje protokołu Routing Information Protocol, oznaczone odpowiednio RIPv1 (), RIPv2 () oraz RIPng ().
RIP version 1 Oryginalna specyfikacja znajduje się w dokumencie RFC 1058. Okresowe aktualizacje dotyczące routingu nie przenoszą informacji o podsieci. Nie ma też cech VLSM. Z tych powodów wszystkie podsieci w danej klasie sieci muszą mieć ten sam rozmiar. RIPv1 zlicza jedynie do 15 przeskoków.