21 marca obie jednostki rozstały się, a 10 maja obsadzony załogą pryzową "Speybank" dotarł do portu Bordeaux. Po zmianie nazwy na "Doggerbank" służył początkowo jako jednostka handlowa, później jednak zapadła decyzja o przekształceniu go w pomocniczy stawiacz min. Dzięki swojej typowo brytyjskiej konstrukcji, wyglądowi, a także przynależności do długiej serii podobnych statków, z powodzeniem mógł zostać użyty do skrytego minowania tras żeglugowych i akwenów w pobliżu wybrzeży brytyjskich kolonii w Afryce czy Azji. Niemcy mieli już doświadczenia z wykorzystaniem części krążowników pomocniczych w takiej roli. Jesienią 1941 rozpoczęły się prace modernizacyjne: m.in. statek został uzbrojony w działo kalibru 102 mm, działka 20 mm i dostosowano go do transportu 280 min morskich różnych typów. Otrzymał również dodatkową nazwę–oznaczenie kodowe "Schiff 53" (niem. Okręt 53; używane wymiennie z "Doggerbank"); dowództwo objął wcześniejszy dowódca pryzu – Kapitänleutnant Paul Schneidewind. Dla jednostki przewidziano również zadanie zaopatrzeniowca U-Bootów.