Do kwietnia 1943 działała w rejonie Połocka, kiedy dołączono ją do 3. Armii Pancernej. Od maja do października tego roku w jej składzie działał 623 Batalion Kozacki, 624 Batalion Kozacki i 625 Batalion Kozacki. Dywizja do lata 1944 r. prowadziła na tyłach wojsk niemieckich działania antypartyzanckie, uczestnicząc m.in. w operacjach „Blitz”, czy „Panthera”. W 1942 r. został jej czasowo podporządkowany 201 Batalion Schutzmannschaft, złożony z Ukraińców. W walkach z Armią Czerwoną w rejonie Mińska w czerwcu/lipcu 1944 dywizja została rozbita. Ocalałe oddziały zostały przeniesione na północny odcinek frontu wschodniego z ponownym przyporządkowaniem Grupie Armii „Nord”. Jesienią 1944 r. zostały one przeformowane w oddziały piechoty. Resztki dywizji kapitulowały w tzw. Worku Kurlandzkim 8 maja 1945 r.
Dowódcy gen. por. Eugen Demoll (marzec – 20 maja 1942 r.) gen. por. Alfred Jacobi (20 maja 1942 r. – 13 października 1944 r.) gen. mjr Martin Berg (13 – 20 października 1944 r.) gen. mjr Anton Eberth (20 października 1944 r. – 8 maja 1945 r.)