Urząd ten zajmował do 6 lipca 1846.

Od 6 lipca 1846 był burmistrzem Sieradza z pensją 300 rubli miesięcznie. We wrześniu 1851 w Sieradzu rozpoczęła się epidemia cholery. Pod koniec stycznia 1852 nastąpiła jej główna faza. Sieradz był wtedy pierwszym poważnym ogniskiem cholery na ziemiach polskich. Z nieznanych przyczyn Teodora Glotza nie było w tym czasie w Sieradzu. 13 sierpnia 1852 Iwan Paskiewicz, namiestnik Królestwa Polskiego wydał reskrypt nr 16238/32590, który wzywał do zwolnienia burmistrza Sieradza i oskarżenia go o niedopełnienie obowiązków. Teodor Glotz zdał urząd 6 września 1852. Zgodnie z rozkazem namiestnika Paskiewicza, został poddany pod sąd kryminalny. Wyrok Sądu Kryminalnego Guberni Warszawskiej zapadł 14 kwietnia 1853, ale jego treść nie zachowała się. Sąd Apelacyjny Królestwa Polskiego 6 sierpnia 1853 uznał, że nieobecność Glotza w mieście i tym samym niedopełnienie przez niego obowiązków wynikających z urzędu były usprawiedliwione. W odpowiedzi na ułaskawienie przez sąd apelacyjny, namiestnik Królestwa Polskiego polecił przywrócić Glotza do pełnienia urzędu.

Decyzją Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych nr 625/1326 z 24 stycznia 1855, Teodor Glotz został mianowany burmistrzem Kowala, w miejsce zmarłego burmistrza Pieniążka.