Kompozytor przeznaczył Ceremonię na głosy solowe, trzygłosowy chór chłopięcy oraz harfę – obsadę wówczas bezprecedensową. W tym czasie nosił się bowiem z zamiarem napisania koncertu na harfę i orkiestrę, w związku z czym studiował możliwości i technikę gry na harfie; część chóralną aranżował także później na chór mieszany, wersja ta nie zyskała jednak popularności.
Styl Wykorzystanie elementów chorału gregoriańskiego oraz średniowiecznej i XVI-wiecznej poezji zapowiada późniejsze wielkie dzieła Brittena, które nawiązują do średniowiecznych moralitetów. Impresjonistyczną atmosferę utworu tworzy nietypowa obsada, nawiązująca z jednej strony do tradycyjnych angielskich chórów chłopięcych, ale wykorzystująca jednocześnie jako instrument towarzyszący harfę w miejsce tradycyjnych organów. W poszczególnych ogniwach pojawiają się motywy taneczne, a mimo dominującej faktury homofonicznej pojawiają się elementy kontrapunktyczne – jak na przykład kanon w części opisującej konflikt Dziecka z Szatanem.
Oryginalna atmosfera ewokowana przez Ceremony opisana została jako „rozkoszowanie się nieskalaną radością chłopięcej młodości, życia poprzedzającego jesień”https://web.archive.org/web/20120102022007/http://www.classicstoday.com/features/f1_0701.asp Classics Today.