System jest w danym aspekcie zamknięty, jeżeli katalog odpowiednich faktów, form albo podmiotów jest wyczerpująco określony przez reguły systemu. Jest otwarty, jeżeli katalog ten może być uzupełniany bez uprzedniego wskazania wszystkich dopuszczalnych elementów.
Źródła prawa w Polsce
W polskim systemie prawnym Konstytucja określa formy źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP są nimi Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego.
Wyliczenie zawarte w art. 87 nie obejmuje wszystkich konstytucyjnie przewidzianych form. Konstytucja przewiduje również rozporządzenia z mocą ustawy (art. 234), a w warunkach określonych w art. 91 ust. 3 także prawo stanowione przez organizację międzynarodową. Do źródeł powszechnie obowiązującego prawa zalicza się również umowne źródła prawa pracy wskazane w art. 59 ust. 2 Konstytucji.
Odrębną kategorię stanowią akty normatywne o charakterze wewnętrznym.