Ryszard Tadeusz Koncewicz (ur. 12 kwietnia 1911 we Lwowie, zm. 15 marca 2001 w Warszawie) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski, selekcjoner reprezentacji Polski, podporucznik Wojska Polskiego.
Życiorys Uczył się w VI Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. W rodzinnym mieście przed 1939 ożenił się.
Jako piłkarz grał na pozycjach środkowego pomocnika i napastnika. Występował w drużynach Lechii Lwów (1927–1939). Wraz z nim jako bramkarz grał jego szwagier Lachowicz.
W Wojsku Polskim został mianowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Zmobilizowany do armii w sierpniu 1939. Wojnę obronną rozpoczął jako dowódca plutonu w szeregach 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich. Wziął udział w obronie Warszawy. Za swoje czyny był dekorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Wzięty do niewoli spędził pierwszy jeniecki okres w obozach Nienburg i Spittal, a dalsze lata niewoli w oflagu II C Woldenberg. Działał w konspiracji obozowej. Odpowiadał za sprawy organizacyjne i szkoleniowe klubu sportowego „Lwów” w oflagu, który założył z innymi lwowiakami. Należał tam do drużyny „Lwów”.