J. Chirac – Musée du Quai Branly). Koncepcja została rozwinięta w trzech raportach. Pierwszy z nich przygotował Hervé Lemoine w kwietniu 2008, kolejny Jean-Pierre Rioux, a trzeci Jean-François Hébert. 13 stycznia 2009 w wystąpieniu w Nîmes Sarkozy stwierdził, że niezbędne jest jedno miejsce poświęcone historii Francji, która jest „spójną całością” (l’histoire de France, c’est un tout, c’est une cohérence), co wywołało protesty historyków francuskich obawiających się jednej, narzucanej oficjalnie wizji historii. Przeciwny projektowi jest m.in. Jacques Le Goff, który w celu popularyzacji wiedzy o historii w społeczeństwie postuluje raczej stworzenie bogatego programu wydarzeń i aktywności wokół licznych francuskich zabytków historycznych koordynowanego przez Instytut dziedzictwa narodowego.
Pracownicy Archiwów nie tylko nie akceptowali pomysłu powstania nowego muzeum, ale związki zawodowe ogłosiły strajk generalny i przez 18 miesięcy okupowali budynek.