627 Batalion Wschodni (niem. Ostbataillon 627) – oddział wojskowy Wehrmachtu złożony z Tatarów nadwołżańskich podczas II wojny światowej.
Historia Batalion został sformowany w II poł. listopada 1942 r. w centralnej części okupowanych terenów ZSRR. Podlegał Grupie Armii „Środek”. Wchodził formalnie w skład Legion Tatarów Nadwołżańskich, choć faktycznie działał samodzielnie. Składał się ze sztabu, kompanii piechoty, kompanii karabinów maszynowych i szwadronu konnego. Liczył ok. 800-850 żołnierzy, w tym ok. 50 Niemców. Dowództwo objął por. Raunecker. W styczniu 1943 r. został skierowany do zwalczania partyzantki w rejonie Rosławia. W lutym tego roku uczestniczył w operacji antypartyzanckiej krypt. „Klette II”. W marcu został przesunięty na zachód od drogi Smoleńsk-Rosław. W tym czasie nowym dowódcą został rtm. Sörensen. Od marca w składzie batalionu działał pluton pancerny złożony z 6 zdobycznych sowieckich czołgów T-26. 7 maja w skład oddziału włączono czwartą kompanię piechoty pochodzącą z 826 Batalionu Obrony Krajowej. W sierpniu batalion przeszedł w rejon Krzyczewia na Białorusi. Pod koniec sierpnia podporządkowano go 631 Pułkowi Bezpieczeństwa. W październiku został przetransportowany w okolice Saint-Malo w okupowanej północnej Francji z przyporządkowaniem 7 Armii. Od 1 grudnia stacjonował w Plancoët.