Zygmunt Radnicki (ur. 1894 w Czortkowie na Podolu, zm. w listopadzie 1969 w Piwnicznej) – polski malarz i pedagog, reprezentant nurtów formizmu i postimpresjonizmu.
Życiorys Był jednym z sześciorga dzieci oficera wojska austro-węgierskiego Zygmunta Radnickiego i pisarki Marii Anny van Gember, Niemki pochodzenia holenderskiego. W małżeństwie z Natalią Stefanią Seidler (ślub 1921) miał córkę Irenę (ur. 1922) i syna Andrzeja (ur. 1925). W czasie nauki w klasie maturalnej w VIII Gimnazjum we Lwowie uczęszczał na naukę rysunku do Szkoły rysunkowej Leonarda Podhoreckiego. Studia rozpoczął w 1913 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Stanisława Dębickiego.
W 1915 przerwał naukę w związku z powołaniem do wojska austriackiego. Rozpoczął kampanię wojenną, która rozciągnęła studia na okres dziesięciu lat. Zakończył ją w stopniu porucznika. W latach wojny studiował w przerwach w służbie wojskowej u Józefa Mehoffera i Wojciecha Weissa. Po powrocie do kraju zamieszkał we Lwowie. Był członkiem ugrupowań artystycznych: Formistów, Jednorogu i Awangardy. W 1921 pierwszy raz wystawiał swoje prace publicznie we Lwowie (Wystawa Formistów we Lwowie oraz Wystawa Dwóch – wraz ze Stanisławem Matusiakiem).