Jerzy Nemanicz (serb.: Ђорђе Немањић, Đorđe Nemanjić) – „król” Zety w latach 1208–1216, a następnie książę Zety uznający zwierzchnictwo serbskie od ok. 1230 do ok. 1243.
Król Zety Jerzy był synem Wukana, władcy Zety i wnukiem wielkiego żupana Raszki Stefana Nemanii. O matce wiadomo tylko, że pochodziła z włoskiego rodu de Segni. Wydaje się, że Jerzy objął władzę nad Zetą jeszcze za życia ojca, jest bowiem nazywany „królem”Sprawa tytułu królewskiego Jerzego jest przedmiotem dyskusji. Określenie król Jerzy pojawia się na dokumencie z lipca 1208 informującym o uznaniu przez Zetę zwierzchnictwa weneckiego. W 1240 roku "królem" tytułuje Jerzego również biskup Ulcinja. Jednocześnie źródła raszkańskie jeszcze w 1209 roku nazywają ojca Jerzego "wielkim księciem" (Veliki Knez). J. Fine przypuszcza, że może to stanowić wyraz różnych punktów widzenia obydwu pozostających w konflikcie stron (J. Fine, The Late Medieval Balkans, s. 49 i 203). T. Wasilewski podaje tytuł Jerzego w cudzysłowie (T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s. 112) w 1208 roku, podczas gdy inskrypcja ze Studenicy z 1209 roku mówi o Wukanie jako o Wielkim Księciu Zety. Przyczyny abdykacji Wukana nie są znane.