W następnych misjach moduły serwisowe uzupełniono dodatkowymi takimi bateriami.
Moduły Dowodzenia/Serwisowe CSM programu Apollo użyte jako załogowe promy kosmiczne do stacji kosmicznej Skylab były zasilane przez trzy baterie srebrno-cynkowe, a nie przez ogniwa paliwowe, ponieważ zbiorniki wodoru i tlenu nie mogły magazynować reagentów ogniw paliwowych podczas długiego pobytu na stacji kosmicznej.
Rozwój baterii srebrno-cynkowych pod protektoratem NASA thumb|Bateria srebrno-cynkowa 40 Ah thumb|Reżimy pracy wymagane od baterii srebrno-cynkowych w misjach na Marsa i Wenus
W latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia był opracowywany i testowany przez ośrodki Lewis Resarch Center i McDonnell-Douglas Corporation przy wsparciu NASA, nowy rodzaj baterii srebrno-cynkowych, które miały wytrzymać termiczną sterylizację i nie wykazywać charakterystycznego dla baterii srebrno-cynkowych krótkiego okresu ich używalności. Baterie te planowano użyć w misjach na Marsa i Wenus, gdzie miały zasilać elektronikę satelitów i lądowników. Okres utrzymania baterii zalanych elektrolitem powinien wynieść ponad rok a skromna liczba cykli ładowania i rozładowania baterii powinna wynieść 400-500 cykli.