Początkowo prototyp miał być napędzany silnikiem rzędowym 24-cylindrowym w układzie „X”, potem jednak zdecydowano się na lżejszy silnik rzędowy 12-cylindrowy Rolls-Royce Meriln 30 o mocy 1260 KM (927 kW). Samolot był zbudowany w układzie górnopłatu, co zapewniało dobrą widoczność i ułatwiało zamocowanie podwieszanego uzbrojenia. Prototyp takiego samolotu oblatano 7 grudnia 1940 roku. W czasie prób osiągnął on prędkość 430 km/h; wypróbowano również zrzut torped i bombardowanie z lotu nurkowego. W maju 1941 roku prototyp odbył loty próbne z pokładu lotniskowca HMS „Victorious”.
Po usunięciu drobnych usterek w prototypie przystąpiono do produkcji seryjnej 24 samolotów oznaczonych Fairey Barracuda Mk I. Pierwszy lot seryjnego samolotu odbył się 18 maja 1942 roku.
W 1943 roku rozpoczęto produkcję następnej wersji samolotu oznaczonej jako Fairey Barracuda Mk II, która napędzana była mocniejszym silnikiem Rolls-Royce Merlin 32. Pierwszy samolot tej wersji wyprodukowano w marcu 1943 roku.
W 1944 roku przystąpiono do produkcji nowej wersji samolotu, oznaczonej jako Fairey Barracuda Mk III, przystosowanej wyłącznie do wykrywania i niszczenia okrętów podwodnych, wersję tę wyposażono w radar typu ASV Mk X.