W 1920 roku uczestniczył w wojnie polsko–bolszewickiej. Po zdobyciu Kijowa przez białą armię Antona Denikina a następnie armię bolszewicką wziął udział w walkach o niepodległą Ukrainę. W czasie wyprawy kijowskiej przekroczył linię Dniepru i dotarł wraz z Wojskiem Polskim do Boryspola. W okolicach Berdyczowa po starciu z 1 Armią Konną Siemiona Budionnego, oddział do którego należał dostał się do niewoli. Jako jeniec musiał wówczas przebiec rozebrany 200 metrów między szeregami sołdatów. Uderzony kolbą w głowę stracił przytomność i na pewien czas ogłuchł. Wyczerpany i obdarty powoli wracał do zdrowia. Znając dobrze stosunki na Ukrainie, przy najbliższej okazji zbiegł z niewoli, dzięki czemu uniknął śmierci lub zsyłki. Wędrując po bezdrożach Ukrainy, wielokrotnie spotykał się z pomocą Polaków i Ukraińców, aby wreszcie u kresu swych sił dotrzeć do stron rodzinnych. Uzgodnienia polsko-bolszewickiego traktatu ryskiego z 1921 roku zastały go wśród krewnych oraz byłych członków Polskiej Organizacji Wojskowej i kolegów z Wojska PolskiegoTamże, s.43-44..