W walce o tytuł uległa Francesce Schiavone, którą pokonała rok wcześniej w pierwszej rundzie w tym samym turnieju.
Po nieudanym turnieju wimbledońskim (1. runda z późniejszą ćwierćfinalistką Kaią Kanepi) przeniosła się na korty twarde, gdzie zaliczyła półfinał w Stanford i ćwierćfinał San Diego. Następnie zrezygnowała z udziału w turniejach w Cincinnati i Montrealu z powodu kontuzji ramienia. W US Open dotarła do ćwierćfinału, gdzie kolejny raz w tym sezonie przegrała z późniejszą mistrzynią. Tym razem była to Kim Clijsters, z którą przegrała w trzech zaciętych setach. Równie dramatyczny mecz stoczyła rundę wcześniej z Jeleną Diemientjewą. Po 2 godzinach i 40 minutach walki zwyciężyła 6:3, 2:6, 7:6(2). Wyniki singlowe w sezonie 2010 pozwoliły jej na stałe zagościć w czołowej dziesiątce singlowego rankingu.
2011 W kwietniu wygrała w deblu z partnerką Sabine Lisicki turniej Porsche Tennis Grand Prix 2011 w Stuttgarcie.
W 2011 dotarła w singlu do finału w Toronto, gdzie przegrała w finale z Sereną Williams wynikiem 4:6, 2:6. Kilka tygodni później zrewanżowała się Williams, pokonując ją w singlowym finale wielkoszlemowego US Open wynikiem 6:2, 6:3. Było to jej pierwsze mistrzostwo w Wielkim Szlemie w singlu. W 2011 wraz z mistrzynią świata w biegu na 100 metrów przez płotki Sally Pearson była ambasadorką kandydatury Gold Coast do organizacji igrzysk Wspólnoty Narodów w 2018 roku.
2012