W latach II wojny światowej włączyła się do akcji pomocy Żydom. Opiekowała się dwojgiem opuszczonych dzieci. Po powstaniu przebywała w obozie w Pruszkowie, następnie w Krakowie, gdzie pracowała w szwalni. Zajmowała się tam m.in. wyrobem precyzyjnych i oryginalnych miniaturowych maskotek i zabawek. Powróciła następnie do Warszawy i pracy w przedszkolu, ale niebawem zmuszona była do podjęcia leczenia sanatoryjnego gruźlicy, które jednak nie okazało się skuteczne. Zmarła w wieku 35 lat 6 lipca 1947 w Warszawie. Na kilka tygodni przed śmiercią została odznaczona przez Radę Ministrów Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945.
Zachowały się z jej prac m.in. obrazy olejne (Martwa natura), akwarele (Astry w wazonie, Dzwonki, Kwiaty), rysunki (Kwiaty w wazonie), szkice studenckie. Po II wojnie światowej Rembowska ilustrowała dwie książki dla dzieci Lucyny Krzemienieckiej – Bajeczka z podwóreczka (wydanie drugie, Warszawa 1946), Cztery bajdy ciotki Adelajdy (Warszawa 1947). Ponadto zaprojektowała loteryjkę z przygodami misia oraz pomoce dydaktyczne na potrzeby przedszkoli.
Pochowana we wspólnej mogile wraz z ojcem na warszawskich Powązkach (kw. 214–IV–30).
Przypisy