Był dowódcą plutonu w szkole podoficerskiej, dowódcą plutonu strzeleckiego, dowódcą kompanii, pełnił obowiązki dowódcy batalionu, był pomocnikiem szefa sztabu pułku, szefem sztabu batalionu. Uczestniczył w tłumieniu wystąpień antybolszewickich w Inguszetii (wrzesień 1925) i rozbrajaniu ugrupowań zbrojnych w Dagestanie (sierpień-wrzesień 1926) oraz w Górskim Karabachu (maj-czerwiec 1930). Od grudnia 1931 był zastępcą szefa I wydziału sztabu 2 Kaukaskiej Dywizji Strzeleckiej.
Od stycznia do listopada 1933 uczył się na Kursie Doskonalenia Oficerów przy Zarządzie Rozpoznawczym Sztabu Generalnego RKKA. Potem został wyznaczony na stanowisko szefa II wydziału sztabu 2 Kaukaskiej Dywizji Strzeleckiej. W listopadzie 1937 został skierowany na wyższy kurs strzelecko-taktyczny doskonalenia dowódców piechoty „Wystrieł”, jednak nauki tej nie ukończył ponieważ w styczniu 1938 został skierowany do Hiszpanii, gdzie do lutego 1939 uczestniczył w wojnie domowej po stronie republikanów. Po powrocie był zastępcą dowódcy 46 Dywizji Strzeleckiej do spraw liniowych, następnie od sierpnia 1939 przewodniczącym Centralnej Rady Osoawiachimu Ukraińskiej SRR.