Idżma muzułmańskiej ummy była jednak dla niego jedynie wyrazem zgody na prawdę odnalezioną w Koranie i sunnie i nie stanowiła źródła prawa w ścisłym sensie tego słowa. Według Ibn Hanbala pierwszą powinnością jurysty jest wierne podążanie za tradycją pozostawioną przez starszych poprzez unikanie jakiejkolwiek kreatywności lub innowacji. Stąd potępiał on raj – wydawanie przez fakihów samodzielnych opinii. Nie negował jednak znaczenia kijasu, to jest rozumowania przez analogię. Ostatecznym uzasadnieniem etyki jest dla Ibn Hanbala służba Bogu, a wiara wymaga osobistego zaangażowania, stąd może maleć i wzrastać. Można także znaleźć u niego sformułowania doktryny charakterystycznej dla wczesnego hanbalizmu, zgodnie z którą nic nie jest uważane za społeczny obowiązek oprócz religijnych praktyk bezpośrednio przepisanych przez Boga i nie może być zakazane przez prawo nic co nie zostało zakazane przez Boga w Koranie i sunnieLaoust, ss. 275–277; .
Eponimiczny założyciel jednej z czterech głównych szkół prawa muzułmańskiego Ahmad Ibn Hanbal poprzez swojego ucznia Ibn Tajmijję może być uważany za dalekiego przodka wahhabizmu, a także w pewnym stopniu inspiratora salafizmuLaoust, s. 272
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Uczeni hanbaliccy Kategoria:Urodzeni w 780 Kategoria:Zmarli w 855 Kategoria:Arabscy teolodzy muzułmańscy Kategoria:Tradycjoniści epoki Abbasydów Kategoria:Teolodzy epoki Abbasydów