W stroju kaszubskim rozróżnia się spódnicę wierzchnią, zwaną czitę, oraz spódnicę, czyli halkę.W Wejherowie używano nazwy spódnica, natomiast na wsi mówiono na nią suknia.
Spódnica wierzchnia (czitel) była obszerna i sfałdowana, sięgała do kostek u starszych kobiet i do łydek u dziewcząt. Fałdy spódnicy podszywano tasiemką, a w późniejszych krojach spódnice klinowano ku górze, aby dobrze układały się w pasie. Materiał na spódnicę mógł być lniany, wełniano-lniany lub bawełniany. Wierzchnie spódnice były zwykle gładkie i samodziałowe, a do spódnic świątecznych używano materiałów bardziej ozdobnych, czasem z nadrukowanymi kwiatami lub pasami.
Fartuszek, czyli zapaska, był obowiązkowy. Dziewczęta nosiły mniejsze, białe fartuszki, a kobiety zamężne większe, sięgające do tyłu spódnicy. Fartuchy świąteczne były jedwabne, a codzienne płócienne. Fartuch wiązano tak, aby tylne fałdy spódnicy były widoczne.
Kabat i jupa stanowiły wierzchnie okrycie mężatek. Były szyte z aksamitu, często kobaltowego, czarnego lub sepiowego, z wieloma klinami podkreślającymi talię i fałdami w rękawach. Sukmanki, podobne do męskich, noszono w chłodne dni. Elementy te zostały zaczerpnięte przez wieś pod koniec XVIII wieku z mody mieszczańskiej.