W Grand Prix Japonii 1976 Masahiro Hasemi startujący Kojimą KE007 z dziesiątego pola startowego zajął jedenaste miejsce, natomiast rok później także w Grand Prix Japonii wystartował Noritake Takahara, ale startujący z 19 miejsca Japończyk nie dojechał swoją Kojimą KE009 do mety z powodu kolizji z Hansem Binderem na drugim okrążeniu.
Wiosną 1978 negocjacje z Kojimą stały na bardzo zaawansowanym poziomie, pojawiły się nawet zdjęcia Williego Kauhsena siedzącego w kokpicie Kojimy. Kierowcą miał być Gianfranco Brancatelli, chociaż według niektórych informacji Kauhsena na Fuji International Speedway testował Keke Rosberg. Jednakże negocjacje z Kojimą zostały zerwane. Głównym powodem był brak środków finansowych pozwalających na przetransportowanie sprzętu Kojimy z Japonii do Europy.
Jednakże Kauhsen postanowił wystawić swój zespół w Formule 1 w sezonie 1979. Nie mając jednak własnej infrastruktury, musiał polegać na pomocy z zewnątrz. Zatrudnił w związku z tym profesorów Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Akwizgranie: Carla Cramera, Hansa J. Gerhardta i Eduarda Jägera. Zespół został zatrudniony o specjalistę ds. aerodynamiki Klausa Kapitzę, który wcześniej pracował w siedzibie Forda w Kolonii, a także o projektanta, Kurta Chabeka.