Powrócił w 1914 przed wybuchem I wojny światowej. Aresztowany jako dezerter z armii carskiej w Kownie, został osadzony w jednym z fortów, a następnie skazany na karę śmierci, którą zamieniono mu na zesłanie. Uciekł z transportu i po wielu perypetiach wrócił do Warszawy. Przystąpił do założonego przez Tadeusza Pruszkowskiego towarzystwa artystycznego „Młoda Sztuka”. 5 sierpnia 1915 wszyscy członkowie ugrupowania wstąpili do Legionów Polskich. Sam został zaszeregowany do plutonu kawalerii sztabowej przy Komendzie Legionów. Od stycznia do czerwca 1917 służył w stopniu plutonowego w 2. szwadronie 2. Pułku Ułanów. W październiku 1917 w stopniu chorążego wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i służył tam do listopada 1918. W 1920, podczas wojny polsko-bolszewickiej w randze podporucznika walczył w szeregach swojego macierzystego 2. Pułku Szwoleżerów (odtworzony 2. Pułk Ułanów). Od czerwca tegoż roku pełnił obowiązki oficera ordynansowego przy Dowództwie Armii Rezerwowej z przydziałem na stanowisko oficera łącznikowego w dowództwie 8. Dywizji Piechoty. W 1922 przeszedł do rezerwy. Za swoją postawę, bohaterstwo i zasługi w dwóch wojnach otrzymał najwyższe polskie odznaczenia wojskowe – Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyż Walecznych.