Na sezon 1991 Gordon podpisał kontrakt z zespołem Bill Davis Racing, dla którego kierował Fordem z numerem startowym 1 i współpracował z szefem ekipy Keithem Simmonsem. Wziął udział we wszystkich wyścigach owego roku oprócz otwierającej rundy na torze Daytona International Speedway, do której się nie zakwalifikował. Jego najlepszym rezultatem było drugie miejsce, które zajmował na torach Lanier, Dover i Hickory. W końcowej klasyfikacji kierowców zajął 11. miejsce, a także został nagrodzony tytułem Debiutanta Roku.
W sezonie 1992 do zespołu Gordona na jego własne życzenie dołączył dawny współpracownik Ray Evernham. Po nieudanym otwierającym sezon wyścigu w Daytonie, kierowca zdobył pole position w trzech kolejnych rundach, wygrywając ostatnią z nich w Atlancie. Było to jego pierwsze zwycięstwo w zawodach NASCAR. Jego wynik przyciągnął zainteresowanie Ricka Hendricka, właściciela zespołu Hendrick Motorsports, rywalizującego w NASCAR Winston Cup (najwyższej rangą serii NASCAR).