Dodatkowym źródłem konfliktu były różnice religijne – choć w obu państwach panował Islam, to w Turcji byli to sunnici, podczas gdy w Persji szyici uznawani w Turcji za heretyków.
Po bitwie na równinie Czałdyran Safawidzi stracili swoje wpływy w Anatolii, natomiast podczas wojny w latach 1532–1555 Turcy podbili dzisiejszy Irak, zdobywając w 1534 roku Bagdad. Zdobycze te zabezpieczone zostały w 1555 roku traktatem pokojowym zawartym w Amasya (Traktat w Amasya). Po dwóch dekadach pokoju, wybuchła wojna persko-turecka (1578–1590). Zakończył ją traktat pokojowy z 1590 roku (Traktat w Ferhat Paşa), potwierdzający zdecydowane zwycięstwo Turcji, która okupowała Gruzję, Erywań, a nawet byłą stolicę Safawidów, Tebriz. Persowie zostali mocno przyciśnięci, gdy tureckie postępy nastąpiły wraz z atakiem Szejbanidów na perską prowincję Chorasan.
Nowy szach Persji Abbas I Wielki zreorganizował swą armię, tworząc nowy rodzaj piechoty na wzór tureckich janczarów. W 1603 roku przeprowadził wielką ofensywę, odzyskując Tebriz, Azerbejdżan i Gruzję. Walczący w Europie z Habsburgami Turcy nie byli w stanie stawić skutecznego oporu.