Józef Nowakowski (ur. 16 września 1800 w KoryciskachOliferko Magdalena, hasło: Józef Nowakowski, wersja online [dostęp 2 listopada 2015], zm. 27 sierpnia 1865 w Warszawie) – polski pianista, kompozytor i pedagog.

Życiorys Nowakowski uczył się teorii, gry na fortepianie, rogu i puzonie w szkole przy klasztorze cystersów w Wąchocku, był członkiem kapel w Wąchocku i Radomiu, nauczał w posiadłości Joachima Karczewskiego w Ciepielowie (k. Opatowa). W latach 1821–1826 był uczniem Konserwatorium Warszawskiego, gdzie studiował kompozycję u Józefa Elsnera i grę na fortepianie u Wilhelma Würfla. Wówczas zaprzyjaźnił się z Fryderykiem Chopinem. W 1833 wyruszył w podróż po Niemczech, Włoszech i Francji, do stolicy ostatniej wielokrotnie następnie powracał (przebywał w Paryżu w 1838, 1841, 1846-47), gdzie wydał – za pośrednictwem Chopina – dedykowane mu Etiudy fortepianowe. W 1836 odwiedził wraz z Chopinem Roberta Schumanna w Lipsku. Po powrocie na stałe do Warszawy nauczał prywatnie oraz w Instytucie Aleksandryjskim Wychowania Panien w Warszawie (1840–1844) i świeżo założonym Instytucie Muzyki (1861–1864). Pod koniec życia cierpiał na paraliż.