Nanzhao stanowiło centrum kulturalne regionu. W jego stolicy przebywali uczeni i artyści. Ważnymi gałęziami gospodarki były wydobycie soli i złota. Istotna była też praca niewolnicza. Najważniejszym produktem eksportowym były konie, wysoko cenione zarówno w cesarstwie Tangów, jak i w Tybecie. Gdy Nanzhao składało któremuś z tych państw trybut, składał się on przede wszystkim z wierzchowców. Konie z Nanzhao były eksportowane przez Wietnam do Czampy, a zaniżanie ich cen przez chińskich gubernatorów spowodowało inwazje z lat 840–60.
Kres Nanzhao nastąpił w 902, kiedy możnowładca Zheng Maisi obalił rządzącą dynastię i ustanowił własne królestwo Da Changhe (902–927). Niechętni Zhengowi arystokraci nie byli mu posłuszni. Zheng zginął z ręki Yang Ganzhena, który osadził na tronie Zhao Shanzhenga, wpływowego urzędnika z Qinpingu. Rok później jego także zamordował i sam ogłosił się królem państwa Da Yining. Ostatecznie dawny dowódca jednego z okręgów Nanzhao, Duan Siping, w 934 obalił go i ustanowił królestwo Dali;