Pantarej – polski dramat obyczajowy z 1987 roku w reż. Krzysztofa Sowińskiego.

Fabuła Warszawa połowy lat 80. XX w. Tytułowy Pantarej (Rysiek Sędzimirski) to narkoman, który wraz ze swoim kumplem Zito spędza dni na włóczeniu się po mieście i zdobywaniu narkotyków oraz leków narkotycznych. Najczęściej, z braku pieniędzy, robi to za pomocą fałszowania recept i włamań do aptek. Pewnego dnia, gdy jest na głodzie i nie ma już żadnych możliwości zdobycia towaru, włamuje się do szpitalnej apteki, gdzie "rozbija bank" – w szafie pancernej, do której znajduje klucze, natrafia na cały worek potrzebnych mu medykamentów (morfina itp.). Wraz z Zito ukrywa towar. Ten jednak bierze więcej, niż powinien i po kilkudniowym pobycie w szpitalu umiera. Sprawą zaczyna na poważnie interesować się milicja. Funkcjonariusze odpowiedniego jej wydziału doskonale zdają sobie sprawę z tego co będzie, gdy tak duża ilość silnych leków trafi na rynek. Sam Pantarej postanawia przeczekać całą sprawę w ośrodku odwykowym, ma również szczerą wolę po raz kolejny zerwać z nałogiem. Kiedy jednak przekonuje się, że w ośrodku i tak wszyscy biorą, a jego kierownik zachowuje się wobec niego nieuczciwie, ucieka wraz z małoletnim Leokadią. Obydwaj odnajdują skradzione leki. Milicja jest jednak od dłuższego czasu na jego tropie.