W latach 1654–1655 na terenie dóbr wiśniowskich miał miejsce spór pomiędzy wybrańcami z Domanic, poddanymi dzierżawy wiśniowskiej oraz jej dzierżawcą - Janem Milewskim. Dzierżawca mimo nadanych wybrańcom za służbę zwolnień z danin i powinności, próbował siłą zrównać ich z w obowiązkach z innymi chłopami pańszczyźnianymi. Dopuszczał również grabieże przeprowadzane przez innych chłopów na domach wybrańców, aby zmusić ich do zapłacenia podatków. Po złożeniu przez wybrańców skargi do sądu referendarskiego, dzierżawcy Jan Milewski i Jan Żelawski oraz przywódcy grabieży zostali wezwani na rozprawę. Rozprawa odbyła się 10 stycznia 1655 roku, mimo braku stawiennictwa oskarżonych, wydany został wyrok zachowujący przywileje wybrańców oraz nakazujący zwrot zagrabionego dobytku lub zapłatę odszkodowania, zwrot kosztów procesu oraz zadośćuczynienia za poniesione rany. Wyrok sądu nie został wykonany przez dzierżawcę, wybrańcy wnieśli skargę do urzędu grodzkiego łukowskiego. Sąd referendarski podtrzymał wyrok z datą wymagalności na 28 kwietnia 1655. W tym terminie do sądu stawili się tylko chłopi, którzy zobowiązali się zadośćuczynić za grabieże.