To samo sformułowanie (infesto pollice) powtórzone jest w Anthologia Latina (415,27–28), już w kontekście walki gladiatora na arenie. Tekst przywołuje obraz tłumu wymachującego „wrogim kciukiem” w kierunku pokonanego gladiatora. Jednoznacznie identyfikuje infesto pollice z gestem skazującym na śmierć, wciąż jednak nie opisuje wystarczająco szczegółowo wyglądu owego gestu.
Pliniusz odnotowuje zwrot pollices premere (Naturalis historia XXVIII,25), który można tłumaczyć jako "kciuk skierowany w dół", "kciuk ściśnięty wewnątrz dłoni" (otoczony pozostałymi palcami) lub "kciuk przyciśnięty do dłoni" (od zewnątrz); opisywany jest on jako gest akceptacji.
Według obecnego stanu badań najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż kciuk przyciśnięty do palca wskazującego (dłoń zwinięta w pięść) oznaczał żądanie łaski, natomiast kciuk wystający ponad zwiniętą pięść (kierunek zdaje się nie mieć znaczenia) oznaczał zadanie śmiertelnego ciosu. Zwycięzca wykonywał go oburącz, wbijając miecz w plecy w okolicy lewej łopatki lub w serce, między lewy obojczyk a szyję. Gest ręki oznaczał więc zadanie takiego ciosu poprzez wbicie ostrza aż po samą rękojeśćPaweł Rochala: Powstanie Spartakusa 73–71 p. n. e. Zabrze: Inforteditions, 2009, s.