Polska szkoła filozofii medycyny – polska szkoła naukowa filozofii medycyny, której początek związany jest z powstaniem dzieła Tytusa Chałubińskiego O metodzie wynajdywania wskazań lekarskich (1874). Koniec szkoły związany jest z Ludwikiem Fleckiem lub z Ludwikiem Zembrzuskim i Władysławem Szumowskim.
„Starsza” polska szkoła filozofii medycyny Zajmowała się logiką diagnozy i rokowania, powstała pod wpływem recepcji zachodnioeuropejskiej myśli metodologicznej i metodologiczno-lekarskiej II połowy XIX wieku. Myśl ta wywarła wpływ na poglądy lekarzy polskich, głównie za sprawą podejścia metodologicznego Claude’a Bernarda w fizjologii oraz logiki Rudolfa Hermanna Lotzego. Drugim źródłem była recepcja zachodnioeuropejskich prądów ogólnofilozoficznych, głównie pozytywizmu Auguste’a Comte’a i ewolucjonizmu Herberta Spencera. Istotną rolę w tych recepcjach odegrały: Szkoła Główna Warszawska, czasopiśmiennictwo popularnonaukowe i Julian Ochorowicz. Najwybitniejszym reprezentantem starszej polskiej szkoły filozofii medycyny był Tytus Chałubiński, autor publikacji O metodzie wynajdywania wskazań lekarskich (1874), którego prace cechowało nowe zdefiniowanie choroby i pojawienie się elementów etyki lekarskiej.