mały|Grób Emilla Merza na cmentarzu wojskowym na Powązkach Emil Merz (ur. 27 grudnia 1897 w Tarnowie, zm. 18 kwietnia 1972 w Warszawie) – polski adwokat, funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, sędzia Sądu Najwyższego PRL. W latach 1950–1954 uczestniczył w procesach stalinowskich, m.in. skazał na śmierć gen. Augusta Emila Fieldorfa.
Życiorys Był synem Salomona i ReginyProf. Andrzej Rzepliński – Dr Emil Merz – sylwetka adwokata, funkcjonariusza Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, pełniącego obowiązki sędziego Sądu Najwyższego – referat na konferencji zorganizowanej w 50. rocznicę stracenia gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”.. Pochodził z rodziny żydowskiej. Ojciec był sędzią Sądu Okręgowego. W Tarnowie ukończył gimnazjum klasyczne. W 1917 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Wiedniu, uzyskując doktorat obojga praw. Lata 1917–1924 spędził jako aplikant sądowy, a następnie adwokacki w rodzinnym mieście. Od 1925 aktywny działacz Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom angażujący się w obronę w sprawach politycznychJadwiga Sabina Ludwińska, Życie nielegalne, Książka i Wiedza, 1988.. Od 1928 pracował jako adwokat w Tarnowie, a od 1938 w Warszawie.