Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych: akcja Góral akcja Sieczychy („Atak III” - grupa atakująca budynek szkoły) akcja w Wilanowie (atak na posterunek żandarmerii niemieckiej, policji granatowej i „streifę” przy szosie powsińskiej oraz miejsce postoju lotników niemieckich w Wilanowie) akcja pod Pogorzelą (ostrzelanie pociągu urlopowego, przewożącego Niemców) akcja pod Szymanowem (wykolejenie pociągu pospiesznego, przewożącego niemieckich żołnierzy)
W powstaniu warszawskim walczył w szeregach Zgrupowania „Chrobry II”, w III plutonie 5. kompanii II batalionu Chrobry (od września do października). Po upadku powstania trafił do Oflagu VII A Murnau. Wyzwolony przez oddziały gen. Stanisława Maczka, przez kilka miesięcy służył w dywizji pancernej tego generała.
Lata powojenne W 1946 r. wrócił do kraju i został przyjęty na czwarty rok studiów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył już Akademię Medyczną w Warszawie, otrzymując dyplom nr 1 (1/5133/50) tej uczelni wydany z datą 13 stycznia 1950 r. Pracował w Instytucie Hematologii. W 1956 r. uzyskał II stopień specjalizacji z chirurgii. Od 1959 r. pracował w Szpitalu Kolejowym w Pruszkowie, który powstał dzięki staraniom grupy lekarzy z Włodzimierzem Roeflerem na czele. Był dyrektorem szpitala i ordynatorem oddziału chirurgicznego.